Brasil, paradijs op aarde

Na enige radiostilte hier weer een vrolijk teken van leven uit Brasil. Dit keer geen helse avonturen, enge instekten of ontstoken voetjes maar gewoon even zomerse taferelen op schilderachtige locaties met twee inmiddels zongebruinde ladies in de hoofdrol.

De afgelopen dagen hebben er ongeveer als volgt uit gezien. Opstaan, ontbijten, genieten op het strand, lekker uit eten en als afsluiter wat drankjes. Geen denk werk, niets moeten en vooral gewoon puur genieten blijkt ons op het lijf geschreven te zijn.

Na Recife zijn we per bus vertrokken richting Maceio, een voor Brasil gemoedelijk stadje in het noord oosten. Hele dagen hebben we doorgebracht op het strand, met als doel die goudbruine kleur te pakken te krijgen. Iedere dag hebben we optimaal gebruik gemaakt van de locale specerijen die op het strand aangeboden worden. De kokosmelk uit verse kokosnoten smeerde onze keeltjes en geroosterde cashewnoten, roze gamba´s en stokjes met geroosterde kaas of stukjes vlees stilde onze honger terwijl zuivere reggeaklanken uit de speakers over het strand galmde.

Klinkt als heaven on earth maar ook hier sijpelt het harde leven van Brasil tussen alle toerischische pracht en praal door als je je ogen er voor opent. Kinderen uit de sloppenwijken zijn vaak niet geregistreerd (het inwoneraantal van Brasil is geschat) en ontkomen zo aan hun leer plicht. Voor de kinderen vreselijk maar voor hun ouders heel handig want kinderen kunnen geld in het laatje brengen. Zo werken veel kinderen op en om het strand waar ze op een leeg blik met kooltjes stokjes met kaas roosteren van vroeg in de ochtend tot ruim na tienen. Soms op afgetrapte slippers, soms op blote voeten met niet alleen een leeg blik in hun hand maar ook een lege blik in hun ogen. Het liefst koop je voor allemaal nieuwe slippers maar het is een typisch geval van dwijlen met de kraan open. Onder het mom van “one man can make a difference” kochten wij dagelijks wat bij deze kinderen en gaven ze dan net iets extra´s zodat ze niet alles aan het eind van de dag hoeven af te staan.

Na zes dagen was het tijd om verder te gaan en zijn we op het vliegtuig naar Rio gestapt. Ik weet niet wat het is met ons en vliegtuigen maar ook deze keer verliep het niet vlekkeloos. Uiteindelijk hebben we 7 uur vertraging gehad maar… We zaten als tegen prestatie poepie chique business class! Ons geduld werd beloond en wij genoten (na eerst als een stel kleuters foto´s te hebben gemaakt en alle knopjes en vakjes te hebben uitgeprobeerd) geacteerd rustig en stijlvol van een goed glas wijn. Door alle vertragingen kwamen we pas ´s nachts in Rio aan en Rio is ´s nachts niet bepaald the place to be. De weg van het vliegveld naar ons hostel was behoorlijk beangstigend (en ik ben toch meestal best wel een beetje stoer). Tijdens de rit van 20 minuten moesten we drie keer door politiefuiken op de snelweg waar de politie met zwaar geschut paraat staat. Toen onze chauffeur in een tunnel langzamer ging rijden begon Manon direct te spiegelen en keek ik door alle (geblindeerde) ramen of we niet ergens boeven konden ontdekken. Gelukkig bleek het allemaal mee te vallen en werden we netjes op de afgesproken plaats in de wijk Ipanema (de upperclass wijk van Rio en daarmee ook de meest veilige) afgezet. De volgende dag hebben we te voet Rio verkend en genoten van de stad, die in het licht totaal niet eng en gevaarlijk blijkt. Helaas bleek die avond dat de reputatie van Rio ´s nachts niet geheel onterecht is toen we het advies kregen binnen te blijven aangezien bij de sloppenwijk 1 blok verder net 6 mensen waren doorgeschoten (de strijd tussen politie en drugdealers in Rio is gigantisch).

Omdat we graag nog een aantal dagen naar Ilha Grande wilde om te relaxen zijn we die nacht om 4:30 weer vertrokken, al het geschiet maar achter ons latend. Bij aankomst werden we echt overrompeld door de inmense schoonheid van dit eiland. Dit blijken de Bahama´s van Brasil te zijn. Kleurige huisjes, iditysche straatjes, geurende bloemen, prachtige verlaten stranden, schitterende baaitjes, geweldige restaurants, heerlijke muziek en geen auto´s of openbaar vervoer… te mooi om waar te zijn! Met volle teugen genieten we van onze laatste dagen Brasil in deze zorgeloze omgeving. Morgen vertrekt Manon weer naar NL en ben ik nog twee dagen alleen in Rio voordat ik het continent verlaat om naar Azie af te reizen.