Life is a Beach…

Ik ben al weer zo’n vier maanden onderweg en de avondturen gaan onverbeterd door. Dit keer vergezeld door Jordi, die zijn ogen uitkijkt, blijf ik stukje bij beetje de wereld veroveren… Veroveren jullie weer lekker mee?

Het begon allemaal op een klamme donderdagochtend, waar ik in alle vroegte op het vliegveld moest zijn om mijn vriendje op te halen. De avond ervoor was ik nog druk in de weer om alles perfect te laten zijn (mensen die me goed kennen weten dat ik van het onverbeterlijke soort ben dat alles nog tien keer nagaat en uren ligt te piekeren in bed of er toch niet stiekem een klein detail over het hoofd is gezien). Mooi hotel was geregeld, romantische restaurantjes gevonden, nieuwe kleertjes lagen klaar en het enige dat me reste was de slaap te vatten en fris en fruitig wakker worden van de wekker.

Aangezien de slaap door de zenuwen pas rond 3:30 kwam, ging de wekker twee uur later natuurlijk volledig aan me voorbij en stormde ik drie kwartier te laat in volle galop mijn gammele hostel uit om een taxi in te vliegen en de chauffeur op te stoken zijn fel roze bolide met spoiler (!) (die leek me het snelst) in laagvlieg toestand over de snelweg te jagen. Ondertussen slaakte ik enthousiaste kreten om het vluchtige tempo vast te houden en deed verwoede pogingen mijn ochtendhoofd met make-up enigszinds te fatsoeneren. Natuurlijk was alle paniek voor niets en stonden we dan ook niet veel later bepakt en bezakt in Bangkok city om “onze” reis te beginnen en “mijn” reis te vervolgen.

Na een aantal dagen Bangkok hadden we genoeg van de touristische attracties, dronken Engelsen, omgebouwde mannen en sextouristen, dus besloten we de drukte achter ons te laten. Bangkok werd verruild voor het idilische eilandje Ko Pha Nang waar we een rotsbungalow wisten te bemachtigen met uitzicht over een prachtige baai met enorm bounty gehalte. Het zwembad, dat voor het oog over liep in de zee, werd onze vaste stek en de cocktails aan de zwembadbar smaakte naar meer. Dagelijks lagen we rustig een boekje te lezen tot we ineens twee nieuwsgierige aapjes in de boom boven ons ontdekte. Wat in eerste instantie lachwekkend was, veranderde in bijna angstaanjagend toen 1 van de aapjes plots vreemd begon te doen en naar ons toe sprong. Jordi wist me nog net aan mijn hand te grijpen, nam het voortouw en spurte in volle vaart het zwembad in, gevolgd door mijn persoontje die stiekem ook nog een heel klein gilletje produceerde. Ja, echte Amsterdamse helden zijn we!

Na een weekje pure ontspanning, waren we klaar voor de oversteek naar Maleisie. De trip per boot, bus, tuktuk en treinreis duurde zo’n twintig uur en bij aankomst werden we vrolijk begroet door de lachende inwonders van dit land. Een glimlach die overal om je heen is en het land nog zonniger maakt. Zelfs toen we op een boot naar 1 van de eilanden zaten, Jordi een zak chips probeerde open te trekken, dit iets te enthousiast deed om vervolgens een regen van overheerlijke barbeque chipjes te veroorzaken, keken vrolijke ogen vergezeld met een dito glimlach onze kant uit terwijl ze de stukjes rustig van hun schouders klopten en wij verwoedde pogingen deden zo ver mogelijk in onze stoelen te zakken.

Al met al genieten we van al het moois en verbazen we ons regelmatig. De eerste tropische regenbui liet tot onze straat onderlopen met water tot aan je kuiten. Later bleken deze regenbuitjes totaal normaal te zijn in tropische conterijen. Vrouwen met burka’s zijn hier dagelijkse kost (Maleisie is een moslimland maar over het algemeen wel ruimdenkend) en in een restaurant worden er kamerschermen om hen heen geplaatst zodat ze onbedenkt kunnen eten. Wij vullen onze dagen met zwemmen, eiland tripjes, zalig aziatisch eten, boeken verslinden en hardlopen op het strand (omdat de eerste “ik ben 6 maanden op wereldreis vetjes” zich tot mijn ergernis begonnen voor te doen)

Vandaag gaat de reis verder. We vertrekken vanmiddag voor een trip van zo’n 13 uur naar de andere kant van het land om naar de mooiste eilanden van Maleisie te gaan.