Aan alles komt een eind!

en daar zijn we dan…

Voor de laatste keer, een lichtelijk nostalgisch moment want na een half jaar van vrolijke verhalen, spannende avonturen, indrukwekkende belevenissen en memorabele momenten, is het nu echt bijna afgelopen met de pret. De reis zit er practisch op, maar nu nog even niet! Geniet van het verhaal over Indonesie want voorlopig is dit de laatste…. ik zei voorlopig

Bijna een maand geleden maakten we de oversteek van het georganiseerde Singapore naar het chaotische Java, 1 van de 13.000 eilanden van ’s werelds grootste archipel: Indonesie. Hoofdstad Jakarta begroette ons met al haar drukte en ook al raadde onze reisbijbel af er ook maar 1 dag te blijven, wij vonden deze stad zo’n slechte plek nog niet. Cultstad Yogjakarta werd onze volgende stop waar we met open mond bij tempelcomplexen stonden, blij verrast waren bij het zien van de vele hoofddoekwinkels en boetiekjes waar de meest kleurige creaties hingen die gretig aftrek vonden, genoten van ritjes in de fietstaxi, de vogeltjesmarkt verkende terwijl ik er bij iedere stap een “ahhh zielig!” uitgooide, we naar het waterkasteel gingen dat droog bleek te staan en wij dat ’s avonds goed maakten door de drank rijkelijk te laten vloeien.

Natuurlijk zagen we net als in VOC stad Malacca, in Indonesie achterblijfselen van het Nederlandse bewind dat hier ooit (volledig ten gunste van zichzelf) gevoerd werd. Vol verbazing stonden we ineens oog in oog met een heuse brievenbus en ook de Nederlandse “zuunigheid” is hier doorgevoerd. Het woord ‘gratis’ komt dankzij onze invloed in het Indonesische woordenboek voor, net als asbak en handdoek.

Na een week Java werd het tijd voor onze laatste trip, namelijk naar bounty eiland Bali! Aangezien het lowbudget backpacken en de daarbij behorende facinerende langharige types ons lichtelijk deden verlangen naar wat luxe, besloten we het vliegtuig te nemen. Met Lionair, een maatschappij die door niet door onze veiligheidnormen kwam, hebben geheel onverantwoordelijk de oversteek gewaagd. Ik wil er maar 2 dingen over kwijt: “Waar plakband niet goed voor is” en: “NOOIT MEER!”.

Bali is inderdaad een paradijselijk eiland maar aan de kust deed het zonaanbiddend publiek ons nog wel eens de wenkbrauwen ophalen. De facelift bleek inmens populair, net als weinig verhullende kleding en bikini’s bij de oudere vrouwen en blits gekamde lokken van mannen op leeftijd voorzien van wat extra kleur, vergane glorie om van te huilen! Tel daar de briljante acties bij op: onze buurman probeert twee dagen lang zijn brommer te starten zonder succes, dag twee komt hij er achter dat de bezine op is. Op het strand horen we een groepje meisjes klagen over de zee die zo ver weg ligt bij dit strand en ze besluiten 3 km te lopen naar het volgende strand, “want daar was het gistermiddag stukken beter”. Helaas voor de dames was het gewoon eb…. en geboren is je vooroordeel!

Door kamergebrek hebben we twee dagen in luxe gebaad om vervolgens te verhuizen naar een perfecte bungalow aan het strand met een tuintje in de badkamer (ja, creativiteit bestaat nog) en een eigen keuken (waar we natuurlijk niet gekookt hebben). De dagen vulden we met surfen en ondanks de blauwe schenen (ikke) en een gehavend been waarbij de pees zelfs voorzichtig om het hoekje kwam kijken (Jordi), kunnen we als volleerde surfdude en -babe een “golf pakken” en deze op het board “uitrijden”.

Landinwaards bleek Ubud een ware verademing. Prachtige natuur die we op de mountainbike hebben verkend. Vijftig kilometer door rijstvelden, over heuvels en langs beekjes. Ook hebben we heilige bronnen, bijzondere grotten en eeuwen oude tempels bezocht om daarna stevig onderhanden genomen te worden in een massagesalon.

De laatste week hebben we dankzij Jordi’s ouders in extreme luxe mogen doorbrengen. Geheel in stijl sluiten we af in een 10-persoons villa (met z’n tweeen) met zwembad en worden we op onze wenken bediend door de vijf personeelsleden. Buikjes gevuld door de kok, iedere dag schone lakens dankzij de kamermeisjes, wat een verwennerij. Het wordt tijd dat we weer met beide beentjes op de grond komen al ben ik bang dat de landing toch wel even hard zal zijn…

Helaas zit het er nu echt op. Morgen vliegen we van Bali naar Kuala Lumpur om van daar naar Bangkok te vliegen en dan naar NL. Dinsdagochtend is Nederland weer aan de beurt. Tot daar!

Wat was het mooi *zucht*