In navolging op al onze reisverhalen is het inmiddels weer hoog tijd jullie deelgenoot te maken van onze philantropische avonturen. We hebben namelijk de afgelopen maanden niet stil gezeten dankzij alle donaties die we van jullie hebben gekregen en nog steeds krijgen. Menig stichtinghart konden we sneller laten kloppen en vandaag nemen we je mee terug in de tijd, de kerstperiode om precies te zijn, de kerst in een nog altijd arm Peru die wij gezamelijk in het teken wisten te zetten van kindereducatie!
Alhoewel we, als westerse reizigers, Peru voornamelijk kennen als een cultureel walhalla, is het voor de inwoners een land dat zich kenmerkt door de enorme verschillen tussen arm en rijk. Velen gaan gebukt onder de nog altijd heersende discriminatie in het land en helaas zijn het altijd de kleinsten der maatschappij die daar de dupe van worden. In een land als Peru zie je daarom om elf uur ‘s avonds nog steeds vier jarigen op straat werken en komt het regelmatig voor dat kleuters zo’n tien kilometer moeten lopen om bij school te komen. Een keiharde realiteit die wij ons nauwelijks kunnen voorstellen en reden temeer om hier de handen ineen te slaan.
Aangezien we als doel hebben kleine liefdadigheidsorganisaties te supporten, besluiten we in Cusco op zoek te gaan. De eisen zijn simpel: het moet een organisatie zijn die een verschil maakt in de levens van de locals, niet door ieder jaar een zak geld op tafel te leggen (en zo locals afhankelijk te maken van de “rijke” westerse wereld) maar door kennis en vaardigheden te delen. OP die manier leert men namelijk op eigen benen te gaan staan, is onze mening. En zo stuiten we, op een prachtig zonnige dag, op de organisatie ‘Bruce Peru’. Een mini stichting die drie schooltjes heeft, met zo’n dertig leerlingen per school. Deze leslokaaltjes zijn voor de aller kleinsten die vanwege de afstand van overheidsscholen thuis zijn gehouden en daardoor dreigen analfabeet te worden. Door de leerachterstand op jonge leeftijd en het gebrek aan omgang met leeftijdsgenootjes desocialiseren kinderen en worden hun kansen in de maatschappij alleen maar kleiner. Bruce Peru zet zich hier voor in en zodra wij hier lucht van krijgen besluiten we onze armen eens flink uit de mouwen te steken.
De behulpzame locals wijzen ons de weg naar een enorm magazijn waar we een uur later bepakt en bezakt naar buiten waggelen, gebukt onder het gewicht van pennen, potloden, schrijfblokken, schriften, liniaaltjes, puntenslijpers, gummetjes, voetballen, springtouwen, en bergen stoepkrijt! Zonder aankondiging besluiten we bij de kleine stichting aan te kloppen en bij het zien van de enorme hoeveelheden producten springen de tranen in de ogen van de twee vrijwilligers. Ze laten ons dan ook niet gaan voordat we uitvoerig met ze gelunched hebben, ze er zeker van zijn dat ze al onze vragen hebben beantwoord, ze foto’s hebben laten zien en ons voorzien hebben van hun vrijwilligers t-shirts. De hoeveelheid spullen blijkt genoeg te zijn voor het voorzien van 1 van de drie schooltjes voor een volledig schooljaar en terwijl ze dat vertellen schuiven ze de lade open waar “STORAGE” opstaat en staren we met grote ogen naar een lege ruimte, de voorraad was op.
We kwamen precies op het juiste moment en als we drie uur later de deur van het zeer ingotogen 1kamer appartementje weer uitlopen horen we de ene vrijwilliger nog net enthousiast tegen de andere zeggen dat ze zo gelijk gaat beginnen studiepakketjes voor de kinderen samen te stellen. Stilletjes kijken we elkaar aan, delen dezelfde glimlach en terwijl Jor uitnodigend zijn hand uitsteekt en ik zijn mijn vingers tussen zijn vingers steek lopen we zwijgend weg, ons volgende avontuur tegemoet…
